|
 In het 100ste jubileumnummer van het welzijns- en gezondheidsmagazine ‘Weliswaar' worden 100 mensen geportretteerd die met hun getuigenis tonen hoezeer we georganiseerde solidariteit nodig hebben. Ook Marleen Temmerman komt aan bod als is diensthoofd van de vrouwenkliniek in het Universitair Ziekenhuis Gent, hoogleraar aan de universiteit en senator voor de sp.a. Gynaecologie blijft voor haar de mooiste job ter wereld.
"Je krijgt de kans om vrouwen een leven lang te volgen. Dat begint bij jonge meisjes en anticonceptie, vrouwen die zwanger worden, vrouwen bij wie dat niet lukt, bevallingen - wat een wonderlijke gebeurtenis blijft - en de jaren nadien, tot na de menopauze. Je kan concrete dingen doen, maar er is ook een psychosociale factor. Dat maakt het enorm boeiend." Aanvankelijk wilde Temmerman arts worden om een heel andere reden. Ze droomde ervan om naar ontwikkelingslanden te trekken. "Eerst dacht ik aan een opleiding tot vroedvrouw of verpleegkundige, maar ik wilde toch naar de universiteit gaan. Al was dat voor een meisje uit een eenvoudig gezin zeker niet vanzelfsprekend. Ik heb mijn ouders dan ook de oren van het hoofd gezaagd, tot het uiteindelijk mocht. Tijdens mijn stages vond ik gynaecologie het interessantst, maar ik botste alweer op een muur. De professor drukte me op het hart dat zo'n specialisatie niks voor vrouwen was en dat ik beter dermatoloog of huisarts zou worden. Anders zou ik nooit mijn werk en gezin kunnen combineren. In dat mannenbastion heb ik dus moeten knokken. Via een buitenlandse stage kon ik na een paar jaar dan toch bij de VUB terecht. Uiteindelijk werd ik de eerste vrouwelijke hoogleraar gynaecologie in de Benelux. Dat lijkt een verhaal uit de middeleeuwen, maar zo lang geleden is het helaas niet."
WOELIGE JAREN
Haar beginperiode als gynaecoloog viel net in woelige, maar boeiende jaren. "Begin jaren tachtig werden we steeds vaker met abortus geconfronteerd. Dat was toen nog strikt verboden, dus zagen we regelmatig meisjes die door ‘engeltjesmakers' onder handen waren genomen. Ze hielden er soms een geperforeerde baarmoeder aan over. In het slechtste geval overleefden ze de ingreep niet. Terwijl de chique madammen uit de goegemeente wel abortussen konden krijgen, zelfs in katholieke ziekenhuizen. Pure hypocrisie! Daar hebben we serieus tegen gevochten. Ook wetenschappelijk was het een boeiende tijd. In '78 werd Louise Brown geboren, de eerste proefbuisbaby. Die nieuwe fertiliteitsbehandelingen intrigeerden me als wetenschapper enorm. Toen had ik natuurlijk nooit verwacht dat ik later zelf van die technologie gebruik zou moeten maken, want zwanger worden lukte niet. Na heel wat pogingen heb ik uiteindelijk toch een zoon gekregen."
OUT OF AFRICA
Midden jaren tachtig kreeg Temmerman de kans om in Kenia te werken. "Peter Piot, die later bekend zou worden als directeur van UNAIDS, zocht iemand om aan de universiteit van Nairobi onderzoek te voeren naar de impact van hiv op zwangerschap. Razend interessant, want in die tijd wisten we zo goed als niets over die ziekte. Normaal zou ik er maar twee jaar blijven, maar ik was zo begeesterd dat ik zelf nieuwe projecten heb gezocht, onder meer rond moedersterfte, familieplanning en vrouwenbesnijdenis. Na een vijftal jaar hebben mijn man en ik besloten om toch terug te keren naar België. Al wilde ik mijn projecten wel vanuit België blijven ondersteunen. Gelukkig waren ze in het UZ Gent dringend op zoek naar een vrouwelijke gynaecoloog - die was er toen nog altijd niet. Ik kon daar dus aan de slag in de verloskamers. In die tijd richtte ik ook het International Centre for Reproductive Health op, om onderzoek, onderwijs en dienstverlening te kunnen doen op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten. Intussen hebben we wereldwijd al 250 mensen in dienst, die onder meer werken rond hiv en andere seksueel overdraagbare ziektes, vrouwenrechten en tienerzwangerschappen."
STRIJD TEGEN ONRECHT
In Kenia werd Marleen Temmerman met schrijnende situaties geconfronteerd. Maar ook bij ons is er nog werk aan de winkel, zo beweert ze stellig. "Het is een cliché, maar het klopt: een wijze meid krijgt haar kind op tijd. En toch zien we dat steeds meer vrouwen te lang wachten met een kind. Niet alleen die vrouwen, maar ook onze maatschappij draagt verantwoordelijkheid. Want het blijft moeilijk om het moederschap te combineren met een bloeiende carrière. We moeten vrouwen dus beter ondersteunen. In het UZ Gent is er bijvoorbeeld al een flexibele crèche waar je ook 's ochtends vroeg en 's avonds laat terechtkan. Maar misschien heeft een campus ook een supermarkt en een wasserette nodig? Want hoe langer vrouwen wachten met een zwangerschap, hoe kleiner de kans om natuurlijk zwanger te worden. En dan zijn ze vaker aangewezen op technieken als ivf. Ineens begint die biologische klok toch te tikken. En dan moet dat kind er meteen zijn. Zo werkt het helaas niet." Ze verkondigt het allemaal met een grote bevlogenheid. Het was dus niet zo verbazingwekkend dat Marleen Temmerman op een dag in de politiek zou stappen.
"Eigenlijk ben ik al mijn hele leven maatschappelijk geëngageerd. Ik had een onbezorgde jeugd in het landelijke Kaprijke, maar toch trok ik altijd ten strijde tegen onrecht. Toen gebeurde dat nog op een naïeve manier, door zilverpapier in te zamelen voor de ‘arme negertjes'. En ik heb als tiener één keer gespijbeld, om in Gent naar een lezing van de linkse econoom Ernest Mandel te gaan luisteren. Maar pas na mijn terugkeer uit Kenia werd ik voor het eerst echt politiek actief. Agalev had me toen gevraagd om in de Lokerse gemeentepolitiek te stappen, maar door gebrek aan tijd en door meningsverschillen is dat spaak gelopen. Pas jaren later vroeg Steve Stevaert me om bij de sp.a te komen. Daar voelde ik me meer thuis. Ik denk dat ik een rode met groene bolletjes ben. (lacht) Je zal nooit een partij vinden waar je voor de volle 100% bij past, maar ik kan me vinden in het ruime plaatje van de socialisten. Al had ik wel een voorwaarde: ik wil me in het parlement alleen bezighouden met thema's die ik goed ken. Vandaar ook mijn bewuste keuze voor de senaat, waar meer tijd is voor reflectie."
(Bron: Stefanie Van den Broeck, Weliswaar.be, jaargang 16, nr. 3, editie juni-juli 2011, pp. 38-39) - Klik hieronder voor de pdf:
58 jaar - °1953, Lokeren - getrouwd met Hendrik Dierick - woont in Lokeren - gelooft in de mens.
|
