|
Sommige vrouwen verdringen hun zwangerschap |
|
|
|
12/02/2010 |
 De Morgen vroeg naar aanleiding van een aankomend assisenproces aan professor-gynaecologe Marleen Temmerman of het vaak voorkomt dat vrouwen niets merken van hun zwangerschap. Ze kreeg in haar carrière al zo'n tien vrouwen over de vloer die zegden dat ze niets doorhadden... Lees het hele verhaal door onder de foto te klikken.
"Een zwangerschap is een heel ingrijpende gebeurtenis: zowel op fysiek als op hormonaal vlak. Daarom lijkt het me moeilijk om dat negen maanden verborgen te houden", zegt Marleen Temmerman. In haar boek Onrust in de onderbuik wijdde ze een hoofdstuk aan het fenomeen. "In mijn carrière kreeg ik er een tiental keer mee te maken. In de helft van de gevallen via een gerechtelijke procedure, in de andere helft kwamen de betrokkenen terecht bij mij zonder dat ze wisten dat ze op bevallen stonden. Zo herinner ik me een meisje van 16 dat werd binnengebracht op de spoedafdeling. Vader en moeder waren er bij. Het zal toch geen appendix zijn, wou de moeder weten. (lacht) Neen, het was een gezonde zoon van 3 kilogram. En niemand die iets had gemerkt."
"Sommige vrouwen verdringen hun zwangerschap ook gewoon, denk ik. Ze denken: als ik doe alsof ik niet zwanger ben, zal ik het ook wel niet zijn. Uiteindelijk hebben ze zich er zo van afgesloten dat ze na het stiekem bevallen ook gemakkelijk afstand doen van hun kind."
Blijft natuurlijk dat een zwangerschap meestal snel opgemerkt wordt door vrienden en familie. "Het merendeel van die vrouwen zijn een meester in het camoufleren. Zo had ik ooit te maken met een jonge vrouw die plots was bevallen. Haar moeder had haar een keertje gevraagd of ze niet verdikt was. Ze zei dat ze gewoon te veel had gesnoept. Op haar nachtkastje had haar moeder inderdaad opvallend veel snoeppapiertjes gevonden. En een nieuwsgierige buurvrouw was weggestuurd met het antwoord: ik heb een nieuwe kledingstijl. Een zwangerschap niet opmerken: het is een boeiende topic. Maar of het écht kan: ik weet het nog altijd niet."
Bron: Bjorn Maeckelbergh, De Morgen, 10 februari 2010
|
