Karin Temmerman (53) was Mobiliteitsschepen in Gent, maar stuurt tegenwoordig met verve de Kamerfractie van de SP.A in het federale parlement aan. Ook Marleen Temmerman (58) is fractieleidster bij de SP.A, maar dan in de Senaat. En daarnaast natuurlijk nog professor gynaecologie aan de Gentse universiteit én vurig pleitbezorgster van alles wat Afrika kan vooruithelpen. Temmerman & Temmerman, over 'vrouwen aan de macht', over schoonheid en de onzin ervan.

Karin: Ik krijg het ervan als men zegt dat mijn stijl mannelijk is omdat ik mijn mening al eens hard zeg

Zijn jullie eigenlijk familie van elkaar?

Karin en Marleen: 'Voor zover we hebben kunnen nagaan niet.'

Karin: 'De naam komt niet zo vaak voor in Oost-Vlaanderen. Er is nog de snoepwinkel hier in Gent, maar dat is ook geen familie. Maar eigenlijk ligt het niet zo voor de hand dat ik de achternaam Temmerman draag. Wij dragen in de familie eigenlijk de naam van onze grootmoeder. Mijn grootvader was een zwaar overtuigde vrijzinnige en niet gehuwd met mijn grootmoeder toen er kinderen kwamen. Hij was zeer principieel en hield eraan vast dat de kinderen de naam van zijn vrouw kregen: Temmerman. Kan je je voorstellen wat een schok dat in die tijd moet geweest zijn?'

Met u beiden en Freya Van den Bossche is heel veel 'Gentse macht' in Brussel in handen van vrouwen. Wenden jullie jullie invloed anders aan dan mannen?

Karin: 'Ik ben eigenlijk niet bezig met hoe ik invloed moet aanwenden. Onrechtstreeks heb je dat wel nodig om iets te bereiken, maar eigenlijk werk ik vooral door beleid te maken en niet door invloed te proberen uitoefenen. Maar waar ik het wel van krijg, is wanneer men komt zeggen dat mijn stijl mannelijk is omdat ik mijn mening al eens hard en luid durf zeggen. Alsof dat een mannelijk voorrecht zou zijn?'

Maar jullie brengen allebei jullie standpunten wel altijd zeer zakelijk

Karin: 'Is dat iets typisch vrouwelijk? Ik ben gewoon zo. Als ik soms zie hoe ze in het parlement uren kunnen palaveren. Mens... Zeg wat je te zeggen hebt, maar begin daar toch geen uren over te discussiëren. En zeg niet 58 keer hetzelfde.'

Marleen: 'Ik zit nog niet zo lang in de politiek. Ik kom uit een wereld waar je duidelijk, wetenschappelijk, je punt maakt via duidelijke argumenten. Het verwondert me dan ook wanneer ik in het parlement zie hoe graag men daar zijn argumenten zeer langdradig etaleert. Maar of dat nu een mannelijk dan wel een vrouwelijk trekje is? Nee, waar het grote verschil tussen mannen en vrouwen schuilt, is in het aantal. Waarom zijn er nog zo weinig vrouwen die dergelijke functies bekleden? Vrouwen krijgen tegenwoordig wel vaker de kansen, maar ze effectief grijpen is meestal nog een ander verhaal.'

Hoe komt dat?

Marleen: 'Vrouwen denken nog te vaak dat ze de job niet aankunnen. Er is nog werk aan de winkel om het gevoel van eigenwaarde bij vrouwen te verbeteren. Anderzijds is het ook zo dat vrouwen nog altijd niet elke kans kunnen grijpen, onder meer omwille van het gezin.'

Meent u dat?

Marleen: 'Ja, want als je jonge kinderen hebt, dan is het toch vooral de moeder die daar voor opdraait. Wanneer ze ziek zijn, is het meestal de vrouw die thuis blijft. En dat gaat ten koste van kansen. Ik kan daar veel begrip voor opbrengen, maar daarom vind ik het nog geen correcte situatie.'

Karin: 'Het probleem is ook dat politiek gewoon niet op maat van een gezin gesneden is, noch voor de man, noch voor de vrouw. Zelf had ik nooit gestaan waar ik nu sta zonder mijn ouders. Mijn moeder ging de kinderen halen, ze aten bij haar thuis. Het huiswerk werd bij haar gedaan en dan kwam ik ze 'savonds halen om ze nog snel in hun bed te kunnen steken. Zonder mijn ouders had ik deze job nooit kunnen doen. De schuldgevoelens neem je er dan bij. Zo herinner ik me een scène thuis, na een zware avondlijke gemeenteraad. Ik trof mijn dochter, die de volgende dag examen Latijn had, compleet gestresseerd aan. Ze had enkele vragen, maar er was niemand thuis om haar te helpen. Op zo'n moment denk je wel: waar ben ik toch eigenlijk mee bezig?'

Marleen: 'Een schuldgevoel wordt meer aangekweekt bij moeders dan bij vaders. En kinderen spelen daar ook meer op in. Mijn zoon was zeer vindingrijk om ziek te worden, net voor ik naar een tweedaags congres vertrok. Reken maar dat je je daar slecht bij voelt.'

Vrouwen in belangrijke posities, dan komt ook altijd het uiterlijk ter sprake

Karin: 'Voor mij persoonlijk niet. Maar het is wel belangrijk voor een vrouw. En dat overstijgt de politiek. Dat is in elke job zo voor vrouwen. Vooral dan hoe de media er mee omgaan. Ik kan ook wel wat zware mannen aanduiden in de politiek, maar ik heb het nog nooit meegemaakt dat journalisten alleen maar vragen over hun gewicht zouden hebben voor De Wever of Dehaene.'

Marleen: 'Ze zouden het daar beter wat minder over hebben bij vrouwen. Het is zoals Freya zegt: als je te mager bent is het niet goed en als je te dik bent is het niet goed. Het uiterlijk is altijd wel een verklaring bij vrouwen, ofwel doe je het goed omwille van je uiterlijk, ofwel net slecht om dezelfde reden. Terwijl dat bij mannen nooit een thema is. Bij vrouwen vraagt men zich altijd af: zitten die hier omdat ze competent zijn, of omdat ze vrouw zijn. Bij mannen wordt zelfs nooit de vraag gesteld of ze eigenlijk wel competent zijn. Meisjes zouden beter hun kas vegen aan het belang dat aan uiterlijk gehecht wordt.'

Bron: Het Nieuwsblad, Johan Dillen, 17 december 2011