|
Vaticaan tegen ivf: proefbuiskinderen en hun ouders boos |
|
|
|
11/10/2010 |
 Het Nieuwsblad brengt de getuigenissen van ouders van proefbuisbaby's. Ze zijn boos op het Vaticaan en het onwereldse standpunt inzake in-vitrofertilisatie; hun kinderen zijn meer dan gewenst. Ook Marleen Temmerman en haar zoon Bram Dierick getuigen. "Strikt genomen is Nobelprijswinnaar Rober Edwards mijn peetvader. Zonder hem was ik er niet", vertelt Bram.
Zie ook:
'Voor mijn part kan de Kerk ontploffen'
Bron: Eline Bergmans, Het Nieuwsblad - zaterdag 09 oktober 2010
Hoewel ze er geen geheim van maakten, spraken Marleen Temmerman (57) en haar zoon Bram (22) er zich publiekelijk amper of niet over uit dat de jongen 22 jaar geleden als proefbuisbaby werd geboren. Tot deze week. De uitspraken van het Vaticaan maken de jongeman en zijn moeder zo boos dat ze wel moeten reageren.
Begin jaren tachtig. Gynaecologe en SP.A-senator Marleen Temmerman - op dat moment een prille dertiger - en haar partner Lou Dierick willen aan kinderen beginnen. 'Ik werd zwanger, maar kreeg complicaties: enkele miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap', zegt de gynaecologe. 'Mijn eileiders waren geblokkeerd. Ik stond voor een dilemma: ofwel bleven we kinderloos, ofwel begonnen we met IVF en werd ik patiënt in mijn eigen praktijk.'
In 1986 begon het koppel met IVF en onderging Marleen Temmerman hormoonbehandelingen. 'Die waren toen niet wat ze nu zijn. In die periode bestond er geen medicatie waardoor er meer dan één eicel per keer kan rijpen. Zodat de kans op slagen veel kleiner was. Vier keer mislukte het en toen namen Lou en ik de beslissing om naar Kenya te vertrekken. We zouden ons concentreren op andere zaken en gingen ervan uit dat we kinderloos zouden blijven.'
Het koppel besloot nog een allerlaatste keer te proberen en toen had de behandeling wel succes. Vlak voor hun vertrek naar Mombassa raakte Marleen Temmerman zwanger. In 1988 werd hun zoon Bram geboren. 'In België, want in die tijd werd een IVF-zwangerschap nog als een extreem kostbare zwangerschap gezien. Het waren 'gouden kindjes'. Na enkele weken zijn we terug naar Kenia gegaan waar Bram opgroeide.'
Peetvader
'Er werd nooit geheimzinnig over mijn geboorte gedaan', zegt Bram, intussen 22 en uitbater van een watersportbedrijfje in Mombassa. 'Maar ik herinner me nog een cartoon over proefbuisbaby's die mijn vader me als kind liet zien terwijl hij vertelde dat ik ook zo geboren werd. Toen ben ik wat beginnen lezen en opzoeken over Robert Edwards. Strikt genomen is hij mijn peetvader. Zonder hem was ik er niet. Dat de man nu de Nobelprijs heeft gekregen, vind ik prachtig.'
Marleen Temmerman en haar man droomden van een gezellige grote familie, la façon Afrique, maar verdere IVF-behandelingen sloegen niet meer aan. 'Ik werd nog wel zwanger, maar had opnieuw miskramen', zegt de gynaecologe die tot hier toe zelden over haar eigen IVF-ervaring sprak. 'In de jaren negentig heb ik het in een interview eens vermeld, maar toen vond mijn zoon dat niet iedereen het hoefde te weten. En dat heb ik ook gerespecteerd.'
Na de uitspraken van het Vaticaan deze week is dat veranderd. 'Ik heb altijd een zekere afschuw gevoeld tegenover de Kerk', zegt Bram. 'Maar deze week bereikte dat een hoogtepunt. Omdat ik in Afrika ben groot geworden, heb ik bijzonder veel moeite met het standpunt van de Kerk tegenover condooms. Elke dag sterven hier mensen aan aids, die onveilig vrijen omdat de Kerk condooms verbiedt. Zeker na de pedofilieschandalen die nu zijn uitgelekt, zou de Kerk beter eens in eigen boezem kijken. Zij zijn de allerlaatste die uitspraken moeten doen over in-vitrofertilisatie of andere ingewikkelde ethische dossiers. Wereldvreemd en wreed. Voor mijn part kan het hele instituut ontploffen.'
Enthousiast
Bram praat niet dikwijls over het feit dat hij door IVF geboren werd. 'Omdat het voor mij de normaalste zaak van de wereld is', zegt hij. 'IVF is zo'n frequent voorkomende techniek dat ik niet de drang voel om erover te vertellen. Maar als er op een feestje bijvoorbeeld over het onderwerp gepraat wordt, vertel ik altijd dat ik ook een proefbuisbaby ben. Niet dat ik op mijn cv zal zetten, maar ik hoef mij er toch ook niet voor te schamen? Soms heeft de natuur gewoon een beetje hulp nodig.'
'Vanuit de gynaecologie zijn we razend enthousiast over de Nobelprijs voor Edwards', vult zijn moeder aan. 'Hij had die prijs al veel eerder moeten krijgen. De man heeft voor zoveel duizenden mensen een verschil gemaakt. Laat mij Robert Edwards feliciteren en hem danken voor de vreugde en de gezonde kroost die hij vele onvruchtbare koppels met in-vitrofertilisatie heeft geschonken. Sinds zijn ontdekking zijn er in Vlaanderen al meer dan 25.000 kinderen geboren, waaronder mijn zoon. Waar haalt het Vaticaan het recht, het lef en de autoriteit vandaan om het geluk van al deze koppels en hun kinderen onderuit te halen?'
|
