|
Gezondheidszorg moet kwalitatief hoogstaand, toegankelijk en betaalbaar zijn voor iedereen |
|
|
|
28/05/2008 |
Virgaal Wetenschap, februari 2008 - In weinig andere landen dan België zijn mensen zo tevreden over hun gezondheidszorg. Onze wettelijke ziekteverzekering waarborgt een ruim pakket aan zorg van goede kwaliteit, zonder wachtlijsten voor het merendeel van de zorgen en aan een redelijke prijs voor de meeste verzekerden.
Het Belgisch ziekteverzekering stelsel is vrij uniek omdat het verplicht is voor iedereen. Rijk en arm, jong en oud, ziek en gezond, iedereen is verzekerd en geniet dezelfde rechten. De verplichte aansluiting beschermt de mensen tegen zichzelf. De wijze waarop de sociale zekerheid wordt gefinancierd zorgt ervoor dat de ziekteverzekering die mensen kan helpen die steun en hulp echt nodig hebben. De bijdragen staan in verhouding tot het inkomen, maw de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten, een systeem gebaseerd op het solidariteitsprincipe. Dit is een model systeem en moet dan ook gekoesterd worden. Toch kan een en ander beter, ook bij ons. Regelmatig overschrijden immers de uitgaven in de gezondheidszorg het voorziene budget en fundamentele structurele bijsturingen dringen zich op. De huidige sterke groei van de gezondheidsuitgaven is voor een groot deel verantwoorde groei. Investeren in meer gezondheid levert op zich trouwens meer welvaart op. Ook zien we de vergrijzing niet als een probleem maar als een succes van de welvaartsgroei, de goede sociale bescherming en de hoogstaande gezondheidszorg. Een stijging in de uitgaven van de gezondheidssector van 3-3.5% moet normaliter voldoende zijn, met indien de economie het toelaat, budget voor het aanleggen van een reserve, waarmee bepaalde projecten zoals bv de terugbetaling van dure medicijnen zoals bv herceptine zouden kunnen betaald worden. Bij een groeinorm van 4,5 procent zal het budget van de ziekteverzekering tegen 2030 in reële termen verdubbelen, een groeiritme dat moeilijk vol te houden is zonder gevaar de legitimiteit van ons solidair stelsel onderuit te halen en een gezondheidszorg met 2 snelheden te creëren. De vraag is hoe we onze gezondheidszorg kwalitatief hoogstaand, toegankelijk en betaalbaar houden in tijden van toenemende gezonde levensverwachting, nieuwe en dure technologieen en medicaties, en een snel stijgende loonkost in de sociale sector.
Van belang bij het nadenken over kwaliteit en kosten-baten in de gezondheidszorg zijn de volgende principes: § Evidence based werken waar mogelijk, volgens principes en richtlijnen die niet alleen kwaliteit van zorg garanderen maar ook de toets van effectiviteit en kostenbaten hebben doorstaan. Een belangrijke rol kan daarbij gespeeld worden door bv het Federaal Kenniscentrum voor Gezondheidszorg. Het uitvaardigen van evidence-based richtlijnen kan echter alleen een impact hebben op het kostenplaatje als er ook financiële implicaties aan verbonden zijn. § Verdere forfaitarisering van ingrepen, onderzoeken en therapieën, maw het verder uitwerken van enveloppes per zorgpad of pathologie § Een gezondheidszorg waarin de eerste lijn centraal staat met een beter uitgewerkte echelonnering en aflijnen van taken en verantwoordelijkheden tussen de verschillende zorgniveaus. Het Globaal Medisch Dossier is een eerste stap in de goede richting maar zou beter kunnen geïmplementeerd worden. § Aflijnen van zorgregio’s met duidelijke afspraken tussen eerste lijn, specialisten en ziekenhuizen § Betere financiering van de ziekenhuizen zodat de erelonen van de artsen niet meer moeten bepaald worden door het type kamer waar de patiënt verblijft (maw een keizersnede op een 1 persoonskamer mag niet meer kosten dan op een gemeenschappelijke kamer, de hotelfunctie wel). § Betere planning van gezondheidsvoorzieningen zeker wat dure apparatuur betreft, gebaseerd op pathologie en noden van de bevolking. § Openbare aanbesteding voor medicijnen, meer bepaald terugbetaling door ziekteverzekering op basis van objectieve criteria (beter uitwerking van het Kiwi model). § Een herorganiseren van het gezondheidsbeleid want de huidige versnippering van bevoegdheden kost tijd, geld en energie en heeft tot op heden niet geleid toe een aantoonbare verbetering van gezondheid. Gezondheid en welzijn, preventie en curatieve zorgen horen samen op eenzelfde niveau wat het beleid betreft waarbij de uitvoering evt kan geregionaliseerd worden. In deze tijden van een eenwordend Europa is de roep voor overheveling van de gezondheidszorg een achterhoedegevecht waarvan de meerwaarde nooit is aangetoond. Marleen Temmerman
|
