• Marleen Temmerman is gewoon hoogleraar in de verloskunde-gynaecologie aan de Universiteit Gent en afdelingshoofd van de afdeling verloskunde aan het Universitair Ziekenhuis Gent.  
• Marleen is geboren in Lokeren,  in 1953, als oudste van een gezin van 4 kinderen. Vader postbode, moeder huisvrouw. Marleen is getrouwd met Lou Dierick en moeder van een zoon, Bram (18), Zij is gewoon hoogleraar aan de Universiteit Gent, gynaecologe, wetenschapper en hoofd van de afdeling verloskunde aan de Universiteit van Gent. Ze heeft de leiding over het ICRH een internationale onderzoekseenheid, erkend door de Wereldgezondheidsorganisatie.
• Als wetenschapper en arts leidde Marleen 5 jaar lang een onderzoeksproject over aids aan de Universiteit van Nairobi, Kenia. Ze kwam er terecht in een ziekenhuis in de sloppenwijken van Nairobi, waar gemiddeld 80 vrouwen per dag bevallen.

Bevallen is geen ziekte

Zwangerschap en bevallen zijn natuurlijke processen, waarbij de artsen enkel moeten ingrijpen daar waar ze het beter doen dan moeder natuur. Onze zorgverlening voor zwangere vrouwen en baby's is vrij goed in Vlaanderen, maar kan beter. Door een betere organisatie van de gezondheidszorg, meer inspraak van de vrouw en haar partner en een betere communicatie en duidelijke informatie. Duidelijke en begrijpelijke informatie is van kapitaal belang. Ik heb het als arts altijd belangrijk gevonden goed uit te leggen wat ik doe. Dat wil ik ook proberen in de politiek.

• Als arts zie ik dagelijks de soms onzekere realiteit van een mensenleven. Voorlichting lijkt in deze moderne tijden evident, toch is de werkelijkheid vaak anders. Ik verbaas mij er nog steeds over hoe weinig mensen weten over hun lichaam. Soms is dat uit schaamte, soms omwille van hun cultuur of andere redenen. Het is tijd dat daar verandering in komt.
• Als gynaecologe word ik ook vaak geconfronteerd met de donkere kant van het leven, zoals bijvoorbeeld geweld op vrouwen en verkrachting, een onderschat probleem in onze samenleving. Zowel de medische zorgverlening als de psychosociale ondersteuning en de wettelijke omkadering laten echter te wensen over. Daar wil ik iets aan doen. De medische kennis vordert snel, en vaak worden nieuwe technieken of behandelingen al te snel gebruikt zonder dat de meerwaarde ervan is aangetoond. Ik denk aan het gebruik van bepaalde medicamenten of het kunstmatig in gang zetten van een bevalling op een dag die goed uitkomt. Deze medicalisering is niet altijd zonder gevaar en belangrijk is dat de mensen op de hoogte zijn van de voor en nadelen.
• Als dokter in een derde wereldland zag ik dagelijks de nood aan solidariteit en respect voor mensen. Ook hier bij ons is er nood aan solidariteit en een betere gezondheidszorg voor de zwakkeren.
• Als werkende vrouw en moeder wil ik pleiten voor en betere en betaalbare kinderopvang en gelijk loon voor gelijk werk. Vrouwen verdienen immers nog steeds minder voor dezelfde prestaties. Als vrouw vind ik dat de combinatie gezin en werk nog beter kan. Als we willen groeien moeten we kinderen maken, en dus jonge gezinnen helpen om werk en gezin te combineren.
• Als lesgever wil ik de nadruk leggen op het meegeven van communicatievaardigheden, maatschappelijke waarden, respect en culturele diversiteit aan studenten geneeskunde en jonge artsen.
• Als mens hoop ik dat we op een dag beseffen hoe gelukkig we hier kunnen zijn. Ik hoop dat we in de toekomst met minder angst tegenover onze andersdenkende of anders uitziende medemens staan en beseffen dat we toch gewoon allemaal mensen zijn.
• Als politicus wil ik mij hiervoor inzetten, en met wat begrip en vertrouwen zal dat ook lukken.