Curieuzeneuzemosterdpot nog aan toe, wat hebben wij toch een beleefde bevolking! Baarden, okselharen en wenkbrauwen blijven protesterend groeien. Het signaal van de tienduizenden Shame-betogers van twee weken geleden viel blijkbaar in dovemansoren. De dorstige paarden galopperen onder de teugels van cowboy Reynders weer door de woestijn, op zoek naar een oase met een mythische bron. Ik tel de dagen zonder regering al lang niet meer.

In het parlement wordt ondertussen ‘gewerkt als gek'. De werkzaamheden van de parlementsleden doen wel denken aan de handel en wandel van patiënten zonder ledematen met fantoompijn. Er liggen honderden sterke wetsvoorstellen op tafel, en het aantal hoorzittingen met interessante experts is indrukwekkend. Maar als er uiteindelijk over voorstellen gestemd moet worden, durft men zich dikwijls niet uit te spreken. Parlementsleden weten niet of ze aan deze of gene zijde van de oppositiegrens zullen belanden en de ministers ploegen voort en klappen af en toe de paraplu van lopende zaken open. Sommige collega's verklaren publiekelijk dat ze vechten tegen een ‘Wetstraat-depressie'. Droefenis! Anderen gaan in het openbaar spreken over geluk. Geluk! Allemaal tekenen van bipolaire stoornissen, newspeak voor manisch-depressieve buien.

Nare droom

Nu we toch in de medisch-psychologische sfeer zitten: het uitblijven van een regering en de bijna dwangmatige onwil om te ‘springen' deden me deze week 's nachts wakker schrikken. Ik had een nare regeringsvormingdroom. Ik stond met collega-specialisten rond een hoogzwangere vrouw in het operatiekwartier. Ze had een gecompliceerde zwangerschap. Ze droeg haar kind 249 dagen (8 maand) en moest vroegtijdig bevallen wegens complicaties. Het zou een keizersnede worden en de kans op overleven voor moeder en kind was hoogst onzeker.

De anesthesist had mevrouw perfect in slaap gebracht en ik trok met een klik mijn operatiehandschoenen aan. Ik wou naar een scalpel grijpen, maar op het instrumententableau lag enkel een papiertje met daarop de richtlijn ‘curieuzeneuzemosterdpot'. Achter de monddoekjes herkende ik plots de ogen van de meeste partijboegbeelden. Een van hen zei met zijn welbekende stem: ‘Deze operatie verloopt onder mijn voorwaarden en zolang dat niet gebeurt dan heeft dit geen zin. Dan stoppen we hiermee en herbeginnen we van nul af.' Een ander sprak: ‘Mevrouw kan beter opnieuw bij de conceptie vertrekken.' Toen ik wakker werd, wist ik dat we zowel moeder als kind zouden begraven.

Broodjes en spelletjes

Ach, het was maar een droom. De aandacht van de (nieuwe) media dwaalt alweer af naar andere zaken: het schattige Basta-kalf bijvoorbeeld. Moeten we dat nu opeten of meenemen in bed als knuffel? En Idool is terug, dat wordt weer lachen en huilen.

Brood en spelen. In Noord-Afrika krijg je de mensen daar niet langer mee gesust. In Egypte escaleert op dit moment de situatie. Voor- en tegenstanders van de belaagde Moebarak gaan elkaar te lijf. Het is niet meer om te lachen. Dan besef je dat democratie iets is wat extra gekoesterd moet worden.

De Egyptische clash doet me terugdenken aan de licht ontvlambare situatie in Kenia begin 2008. De aanhangers van de Keniaanse president en die van zijn opponent, de premier, stonden toen letterlijk met getrokken messen tegenover elkaar. Die messen werden ook gebruikt. Een akkoord over de vorming van een regering liet op zich wachten. Kenia was weer een land met verschillende stammen. De strubbelingen hebben een jaar aangesleept. Een groep Keniaanse vrouwen kreeg ook een Shame-moment. Ze gingen in april 2009 een week lang in seksstaking om een politieke oplossing af te dwingen en ze riepen de presidentsvrouw en de vrouw van de premier op om deel te nemen aan deze lijfelijke onthouding. Aan Keniaanse prostituees werd een financiële compensatie aangeboden als zij zusterlijk en solidair deelnamen aan de Grote Seksstop. De impact is nooit wetenschappelijk bewezen, maar op 13 april 2009 was er weer een stabiele regering. De stammen vormden weer een land en beseften dat ze samen aan de natie moesten werken.

Een ander heroïsch voorbeeld van een seksstaking lezen we in Aristofanes' anti-oorlogskomedie Lysistrata. In het stuk zijn Lysistrata en haar vrouwelijke lotgenoten de oorlog kotsbeu. Ze weigeren seksuele betrekkingen met hun echtgenoten, met hun minnaars. Aristofanes biedt met deze drastische verhaalwending het voorspel (!) tot vrede en het einde van de Peloponnesische Oorlog (431-404 v.Chr.). Geen vrede, geen bevrediging! ‘Benen toe!', was een slogan die recent nog op een theateraffiche voor het stuk stond.

 

Bewéég (niet) met dat lijf!

Misschien leveren de Keniaanse vrouwen en de karakters uit Aristofanes' Lysistrata een begeesterend ideetje voor ons Belgenland? Wat doet echte staatsmannen écht bewegen? Hun echtgenotes misschien? Wanneer schieten staatsvrouwen in actie? Als hun man bougeert. (Er zijn nog varianten te bedenken.) Praktisch voordeel: voor een seksstaking hoef je niet naar Brussel te komen. Je weer gaan scheren is niet langer verboden en, geef het toe meneer, het is om esthetische redenen ook aangewezen. Bij zo'n seksstaking kunnen we met duizenden stilletjes én ingrijpend protesteren. Vrijzinnigaard, katholiek, islamiet of stalagmiet: heb geen seks meer tot de nieuwe regeringsploeg op het bordes van de koning poseert. En mevrouw of meneer de echtgeno(o)te van... staakt u rustig mee. Het gepalaver zou weleens rap gedaan kunnen zijn.

MARLEEN TEMMERMAN

• Wie? Arts en senator (SP.A).
• Wat? Als een seksstaking in Kenia de regeringsactiviteiten een duwtje heeft gegeven, moeten we dat dan hier niet ook proberen?
• Waarom? De gebeurtenissen in Egypte doen je inzien dat democratie iets is wat extra gekoesterd moet worden
  
  Verschenen in De Standaard, 5 februari 2011

Lees ook: